Nemean Odes · Ode 11

παῖ Ῥέας, ἅ τε πρυτανεῖα λέλογχας,Ἑστία, Ζηνὸς ὑψίστου κασιγνήτα καὶ ὁμοθρόνου Ἥρας, εὖ μὲν Ἀρισταγόραν δέξαι τεὸν ἐς θάλαμον, .εὖ δʼ ἑταίρους ἀγλαῷ σκάπτῳ πέλας, οἵ σε γεραίροντες ὀρθὰν φυλάσσοισιν Τένεδον, πολλὰ μὲν λοιβαῖσιν ἀγαζόμενοι πρώταν θεῶν, πολλὰ δὲ κνίσσᾳ· λύρα δέ σφι βρέμεται καὶ ἀοιδά· καὶ ξενίου Διὸς ἀσκεῖται Θέμις ἀενάοις ἐν τραπέζαις. ἀλλὰ σὺν δόξᾳ τέλος δωδεκάμηνον περᾶσαι σὺν ἀτρώτῳ κραδίᾳ, ἄνδρα δʼ ἐγὼ μακαρίζω μὲν πατέρʼ Ἁγησίλαν, καὶ τὸ θαητὸν δέμας ἀτρεμίαν τε ξύγγονον.

εἰ δέ τις ὄλβον ἔχων μορφᾷ παραμεύσεται ἄλλους, ἔν τʼ ἀέθλοισιν ἀριστεύων ἐπέδειξεν βίαν, θνατὰ μεμνάσθω περιστέλλων μέλη, καὶ τελευτὰν ἁπάντων γᾶν ἐπιεσσόμενος· ἐν λόγοις δʼ ἀστῶν ἀγαθοῖσί νιν αἰνεῖσθαι χρεών, καὶ μελιγδούποισι δαιδαλθέντα μελιζέμεν ἀοιδαῖς. ἐκ δὲ περικτιόνων ἑκκαίδεκʼ Ἀρισταγόραν ἀγλααὶ νῖκαι πάτραν τʼ εὐώνυμον ἐστεφάνωσαν πάλᾳ καὶ μεγαυχεῖ παγκρατίῳ. ἐλπίδες δʼ ὀκνηρότεραι γονέων παιδὸς βίαν ἔσχον ἐν Πυθῶνι πειρᾶσθαι καὶ Ὀλυμπίᾳ ἄθλων. ναὶ μὰ γὰρ ὅρκον, ἐμὰν δόξαν παρὰ Κασταλίᾳ

καὶ παρʼ εὐδένδρῳ μολὼν ὄχθῳ Κρόνου κάλλιον ἂν δηριώντων ἐνόστησʼ ἀντιπάλων, πενταετηρίδʼ ἑορτὰν Ἡρακλέος τέθμιον κωμάσαις ἀνδησάμενός τε κόμαν ἐν πορφυρέοις ἔρνεσιν. ἀλλὰ βροτῶν τὸν μὲν κενεόφρονες αὖχαι ἐξ ἀγαθῶν ἔβαλον· τὸν δʼ αὖ καταμεμφθέντʼ ἄγαν ἰσχὺν οἰκείων παρέσφαλεν καλῶν χειρὸς ἕλκων ὀπίσσω θυμὸς ἄτολμος ἐών. συμβαλεῖν μὰν εὐμαρὲς ἦν τό τε Πεισάνδρου πάλαι αἷμʼ ἀπὸ Σπάρτας· Ἀμύκλαθεν γὰρ ἔβα σὺν Ὀρέστᾳ, Αἰολέων στρατιὰν χαλκεντέα δεῦρʼ ἀνάγων· καὶ παρʼ Ἰσμηνοῦ ῥοὰν κεκραμένον

ἐκ Μελανίπποιο μάτρωος. ἀρχαῖαι δʼ ἀρεταὶ ἀμφέροντʼ ἀλλασσόμεναι γενεαῖς ἀνδρῶν σθένος· ἐν σχερῷ δʼ οὔτʼ ὦν μέλαιναι καρπὸν ἔδωκαν ἄρουραι, δένδρεά τʼ οὐκ ἐθέλει πάσαις ἐτέων περόδοις ἄνθος εὐῶδες φέρειν πλούτῳ ἴσον, ἀλλʼ ἐν ἀμείβοντι. καὶ θνατὸν οὕτως ἔθνος ἄγει μοῖρα. τὸ δʼ ἐκ Διὸς ἀνθρώποις σαφὲς οὐχ ἕπεται τέκμαρ· ἀλλʼ ἔμπαν μεγαλανορίαις ἐμβαίνομεν, ἔργα τε πολλὰ μενοινῶντες· δέδεται γὰρ ἀναιδεῖ ἐλπίδι γυῖα· προμαθείας δʼ ἀπόκεινται ῥοαί. κερδέων δὲ χρὴ μέτρον θηρευέμεν· ἀπροσίκτων δʼ ἐρώτων ὀξύτεραι μανίαι.