Isthmian Odes 4.13–24

καὶ μηκέτι μακροτέραν σπεύδειν ἀρετάν. ἱπποτρόφοι τʼ ἐγένοντο, χαλκέῳ τʼ Ἄρει ἅδον. ἀλλʼ ἁμέρᾳ γὰρ ἐν μιᾷ τραχεῖα νιφὰς πολέμοιο τεσσάρων νῦν δʼ αὖ μετὰ χειμέριον ποικίλων μηνῶν ζόφον δαιμόνων βουλαῖς. ὁ κινητὴρ δὲ γᾶς Ὀγχηστὸν οἰκέων καὶ γέφυραν ποντιάδα πρὸ Κορίνθου τειχέων, τόνδε πορὼν γενεᾷ θαυμαστὸν ὕμνον ἐκ λεχέων ἀνάγει φάμαν παλαιὰν εὐκλέων ἔργων· ἐν ὕπνῳ γὰρ πέσεν· ἀλλʼ ἀνεγειρομένα χρῶτα λάμπει, Ἀωσφόρος θαητὸς ὣς ἄστροις ἐν ἄλλοις·