Hymn to Apollo 469–480

ἄλλῃ γὰρ φρονέοντες ἐπεπλέομεν μέγα λαῖτμα ἐς Πύλον ἐκ Κρήτης, ἔνθεν γένος εὐχόμεθʼ εἶναι· νῦν δʼ ὧδε ξὺν νηὶ κατήλθομεν οὔ τι ἑκόντες, νόστου ἱέμενοι, ἄλλην ὁδόν, ἄλλα κέλευθα· ἀλλά τις ἀθανάτων δεῦρʼ ἤγαγεν οὐκ ἐθέλοντας. τοὺς δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη ἑκάεργος Ἀπόλλων· ξεῖνοι, τοὶ Κνωσὸν πολυδένδρεον ἀμφενεμεσθε τὸ πρίν, ἀτὰρ νῦν οὐκ ἔθʼ ὑπότροποι αὖτις ἔσεσθε ἔς τε πόλιν ἐρατὴν καὶ δώματα καλὰ ἕκαστος ἔς τε φίλας ἀλόχους· ἀλλʼ ἐνθάδε πίονα νηὸν ἕξετʼ ἐμὸν πολλοῖσι τετιμένον ἀνθρώποισιν. εἰμὶ δʼ ἐγὼ Διὸς υἱός, Ἀπόλλων δʼ εὔχομαι εἶναι·