Hymn to Demeter 241–252

ὡς προθαλὴς τελέθεσκε· θεοῖσι γὰρ ἄντα ἐῴκει. καί κέν μιν ποίησεν ἀγήρων τʼ ἀθάνατόν τε, εἰ μὴ ἄρʼ ἀφραδίῃσιν ἐύζωνος Μετάνειρα νύκτʼ ἐπιτηρήσασα θυώδεος ἐκ θαλάμοιο σκέψατο· κώκυσεν δὲ καὶ ἄμφω πλήξατο μηρὼ δείσασʼ ᾧ περὶ παιδὶ καὶ ἀάσθη μέγα θυμῷ καί ῥʼ ὀλοφυρομένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα· τέκνον Δημοφόων, ξείνη σε πυρὶ ἔνι πολλῷ κρύπτει, ἐμοὶ δὲ γόον καὶ κήδεα λυγρὰ τίθησιν. ὣς φάτʼ ὀδυρομένη· τῆς δʼ ἄιε δῖα θεάων. τῇ δὲ χολωσαμένη καλλιστέφανος Δημήτηρ παῖδα φίλον, τὸν ἄελπτον ἐνὶ μεγάροισιν ἔτικτε,