Hymn to Demeter 109–120

Καλλιδίκη καὶ Κλεισιδίκη Δημώ τʼ ἐρόεσσα Καλλιθόη θʼ, ἣ τῶν προγενεστάτη ἦεν ἁπασῶν· οὐδʼ ἔγνον· χαλεποὶ δὲ θεοὶ θνητοῖσιν ὁρᾶσθαι. ἀγχοῦ δʼ ἱστάμεναι ἔπεα πτερόεντα προσηύδων· τίς πόθεν ἐσσί, γρῆυ, παλαιγενέων ἀνθρώπων; τίπτε δὲ νόσφι πόληος ἀπέστιχες, οὐδὲ δόμοισι πίλνασαι; ἔνθα γυναῖκες ἀνὰ μέγαρα σκιόεντα τηλίκαι, ὡς σύ περ ὧδε καὶ ὁπλότεραι γεγάασιν, αἵ κέ σε φίλωνται ἠμὲν ἔπει ἠδὲ καὶ ἔργῳ. ὣς ἔφαν· ἣ δʼ ἐπέεσσιν ἀμείβετο πότνα θεάων· τέκνα φίλʼ, αἵ τινές ἐστε γυναικῶν θηλυτεράων, χαίρετʼ· ἐγὼ δʼ ὑμῖν μυθήσομαι· οὔ τοι ἀεικὲς